به نام تو ای مقلب القلوب
باز کن پنجره ها را که نسیم
روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد
و بهار
روی هر شاخه کنار هر برگ
شمع روشن کرده است . . .
باز کن پنجره ها را ای دوست
هیچ یادت هست ؟
که زمین را عطشی وحشی سوخت ؟
برگها پژمردند ؟
تشنگی با جگر خاک چه کرد ؟
هیچ یادت هست ؟
توی تاریکی شبهای بلند
سیلی سرما با تاک چه کرد ؟
با سر و سینه گلهای سپید
نیمه شب باد غضبناک چه کرد ؟
هیچ یادت هست ؟
حالیا معجزه باران را باور کن
و سخاوت را در چشم چمنزار ببین
و محبت را در روح نسیم
که در این کوچه تنگ
با همین دست تهی
روز میلاد اقاقی ها را
جشن میگیرد !
خاک جان یافته است
تو چرا سنگ شدی؟
تو چرا این همه دلتنگ شدی ؟
باز کن پنجره ها را
و بهاران را باور کن !
امیدوارم سالی پر از آگاهی درک و زیبایی حضور پروردگار در ثانیه هایتان داشته باشید
هوالرقیب
این مطلب که از کتاب "ماسه و کف" جبران خلیل جبران انتخاب کردم دو نکته مجهول واسم داشته .
من مورد دوم و هفتم رو حس نکردم . به نظر شما منظورش چیه ؟
این و که ازتون پرسیدم اون تصویرسازی قدیمی و شاید خنده داری که تو ذهنم بود به یادم اومد .
راستی راستی اگه در عصر حافظ و سعدی یا مولانا و عطار که تقریبا هم عصر هستند این امکان ارتباطی بود چه بسیار آدم حسابی تربیت می شد . اگه مولانا وبلاگ داشت یا سعدی . . .
تصورش شاید کمی سخت باشه اما سعی کنید تصور کنید . شاید اینطوری هرگز اون مغول های از ادب به دور نمی تونستن فاتحه ی آثار فرهنگی ما رو بخونن . . . اگر یه نسخه از کتابهایی که آتش زدند در یه سایت بود . . . تصور کنین . . . وضع ما الان چطور بود ؟
یا کمی جلوتر بیایم .
اگه همین ۱۰۰ سال پیش امکانات اینطوری بود چقدر وضع موسیقیه ما خوب بود . درویش خان میومد یه روم باز می کرد و ویس چت و با وب . . . چه بسیار آهنگهای زیبایی که ساخته شد و ضبط نشد اما اگر اینا بود اونا هم بود . . . ( چه نثر فاجعه ای دارم من !!!!!)
واقعا وضع ما الان چطور بود ؟
هیچی . . . !!!!!!!!!!!!!
فکر نمیکنم فرق چندانی داشت آخه همین الان با همین کتاب های اندک همین موسیقی به دست ما رسیده عموم مردم و متاسفانه جوونها زیاد رغبتی نشون نمی دن واسه خوندن و درک گنجینه های به ارث رسیدشون گوش دادن به نغمه ها و آواهای مطابق با خون و روحشون . . .
خب اگه اونا هم بودن میشدن مثل "مثنوی معنوی" که در ایران مهجور و در امریکا محبوب . . .
میشه مثل شاهنامه ـ که میگن شناسنامه یه ایرانیه ـ رو منه فارسی زبون تلاش نکنم واسه خوندنش ولی اجنبی با یه زبون دیگه ۲۵ اردیبهشت رو روز بزرگداشت فردوسی قرار بده یه بزرگداشت جهانی !!
مثل هزاران هزار کتاب ارزشمند و حقیقتا گنج که سالهاست خاک خورده و همچنان می خورن
مثل استاد شجریان که باید بره خارج کنسرت بذاره چون اینجا اینقدر اذیتش می کنن که به گفته خودش رمقی واسش نمی مونه . . .
مثل هزاران مثال دیگه که میبینیم و کاری نمی تونیم انجام بدیم . . .
واقعا هیچ فکرکردیم ما که وارث این گنجینه هستیم چرا اینقدر حاتم طاحی گونه به دیگران می بخشیم بدون حتی ذره ای استفاده ؟
تازه خیلی هامون که اصلا این ارث رو قبول نکردیم و می ریم از بازار "بدلی فروش ها" رفتار و مرام و سبک زندگی می خریم به قمیت طلای حقیقی . سره می دیم و ناسره تحویل میگیریم . . .
روح لطیف می بریم و روح پریشون و خط خطی تحویل میگیریم . . .
البته من مخالف تبادلات فرهنگی و مناسبات هنری نیستم اما با بی مهری به فرهنگ خودمون فرهنگ دیگری رو می پذیریم فقط به صرف اینکه اونا تکنولوژی برتر رو دارن . . . خب حق بدین یه کم دلم بسوزه . . .
عجب . . . کوته کنیم قصه (غصه) که عمرت دراز باد
چطور حرف به اینجا رسید ؟
ببخشید ! مطلب جبران رو بخونید ! اگه اون ۲ مورد رو فهمیدید به منم بگید ممنون میشم .
هفت بار نفس خود را بی ارزش و حقیر شمردم :
۱- هنگامی که نفس خود را گرفتار پستی و حقارت نمود تا به سربلندی برسد .
۲- هنگامی که او را دیدم در برابر معلولین و ناتوانها وانمود به لنگیدن می کند .
۳- هنگامی که میان آسان و دشوار حق انتخاب به او داده شد و آسان را اختیار نمود .
۴- هنگامی که او مرتکب گناه شد سپس خود را تسلی می داد که دیگران همچون او مرتکب گناه می شوند .
۵- هنگامی که نفس به خاطر ضعفی که بر او وارد شد تاب و تحمل آورد ولی صبر خود را به قدرت و توان خود نسبت داد.
۶-زمانی که نفس زشتی رخی را نکوهش کرد و آن چیزی نبود جز یکی از نقابهای خودش .
۷- هنگامی که ترانه مدح و ستایش سرود و آن را فضیلت و برتری شمرد.
به نام تو
مهربان ترینم !
بود آیا که خرامان ز درم باز آیی ؟ گره از کار فروبسته ما بگشایی ؟
نظری کن که به جان آمدن از دلتنگی گذری کن که خیالی شدم از تنهایی
گفته بودی که بیایم چون به جان آیی تو من به جان آمدم اینک تو چرا می نایی؟
بس که سودای سر زلف تو پختم به خیال عاقبت چون سر زلف تو شدم سودایی
همه عالم به تو میبینم و این نیست عجب به که بینم که تویی چشم مرا بینایی
پیش از این گر دگری در دل من می گنجید جز ترا نیست کنون در دل من گنجایی
محبوبم !
مثل اسیری شدم که زنجیری رو با هزار زحمت و با کمک های تو و قدرت تو از پاهاش باز می کنه تا سبکتر گام برداره و جایی که لازم شد پرواز کنه . اما . . . اما لحظاتی از آزادی و رهاییش نمی گذره که یه زنجیر دیگه رو به پاش می بنده ( خودش با دستهای خودش اما با کمک شیطان و وسوسه هاش . . . نفس و ساده باوری هاش )
تشخیص نمی ده . . . چون جنس زنجیر عوض شده ... رنگ زنجیر تغییر کرده
آه از این نفس ساده انگار و زودباور
داد ازاین شیطان و وسوسه های رنگانگ و بسیار
به نام خدای مهربانم
دیروز که امواج اتفاقات به ظاهر بد منو احاطه کرده بودن برای لحظاتی حس تنهایی مطلق ( تنهای تنها ) به سراغم اومد اما دوست مهربون و دائمی من از ازل دوست تا ابد حرفی زد که . . .
این یه شعر معمولی نیست
این یه دستنوشته از محبوب و پناهگاه همه ماست
پس برای شما هم هست . . .
با دقت بخونید تا آخرش اشک شوق بوسه بر گونه ی شرمگین شده می زنه
البته منتظر برداشتها و نکته هایی که شما از این شعر حس و درک کردید هستم . من پنج شش تایی دیدم شما هم بگید تا بیشتر بشه .
نیم ز کار تو فارغ همیشه در کارم
که لحظه لحظه ترا من عزیز تر دارم
به ذات پاک من و آفتاب سلطنتم
که من ترا نگذارم ! به لطف بردارم !
رخ ترا ز شعاعات خویش نور دهم
سر ترا به ده انگشت مغفرت خارم
هزار ابر عنایت بر آسمان رضاست
اگر ببارم از آن ابر بر سرت بارم
ببسته است میان لطف من به تیمارت
که دیده ای برکات و صال و تیمارم
هزار شربت شافی به مهر می جوشد
از آن شبی که بگفتی به من که بیمارم
بیا به پیش که تا سرمه نو ات بکشم
که چشم روشن باشی به فهم اسرارم
ز خاص خاص خود لطف کی دریغ آید ؟
که از کمال کرم دستگیر اغیارم
ترا که دزد گرفتم سپردمت به عوان
که یافت شد به جوال تو صاع انبارم
تو خیره در سبب قهر و گفت ممکن نی
هزار لطف در آن بود اگر چه قهارم
نه ابن یامین زان زخم یافت یوسف خویش
به چشم لطف نظر کن به جمله آثارم
به خلوتش همه تاویل آن بیان فرمود
که من گزاف کسی را به غم نیازارم
خموش کردم تا وقت خلوت تو رسد
ولی مبر تو گمان بد ای گرفتارم !!!
به نام پروردگار بی نظیرم
سلام ! ( که نام خداست )
سلام به شما . . .
دلم این چند روز( همونطور که مشاهده کردین هوای نیایش بیشتر داشت تا هر چیز دیگه )
آخه " درد دارد چه کند کز پی درمان نرود ؟؟؟"
اومدم حرفای قشنگی که نوشته شده رو بخونم تا تازه بشم و یه نیایش دیگه از کتابی که می دونم انتخاب کنم اما . . .
اما سوال یه نفر که در نظرات بود و من می شناسمش ( چون خواهرمه !!!) باعث شد بساطم رو جمع کنم و امروز این نکته و این زنهار رو بذارم تا هر کی خوند عمیقا علامت سوال در ذهنش ( مثل اینی که در ذهن منه و شاید عمیق تر ) شکل بگیره .
از خواهر مهربونم (که حضورش چیزی نیست جز یکی از نشانه های فراموش نشدنیه لطف پروردگارم نسبت به من) . . . ممنونم ...
همیشه تعجب می کردم که قوم بنی اسرائیل
چگونه پس از آنکه خداوند آنها را از بندگی فرعون نجات داد....
پس از آنکه شکافتن دریا را با چشمان خود دیدند و با اعتماد بر قدرت خداوند از میان دریا گذشتند ....
پس از آنکه خداوند از آسمان برای آنها مائده آسمانی فرستاد ....
پس از برخورداری از این همه نعمت و مهربانی ....
چگونه آری چگونه توانستند از موسی بخواهند که
برای آنان بتهایی ناتوان را برای پرستش مهیا سازد .... چگونه ؟
به امید رهایی از این ظلم و جهل . . .
محبوب بی همتای من
ای گشاینده عقده ها
ای در هم شکننده ی انبوه اندوه
ای که ابرهای کدورت و غم را
از افق فکرها بر کنار می کنی
ای بخشنده دنیا و آخرت
به روان محمود محمد و آل محمد رحمت فرست
و گره از کارم بگشا . . .
و ابر غم از افق فکرم
بر کنار کن
و اندوه انبوه شده ام را
در هم شکن . . . .
مهربانم !
تو بیش از آن که بخواهی مرا کیفر دهی
دوست همی داری که که ببخشی
ولی . . .
من ... چه بگویم
که دیگر از ملاهی و مناهی
گوشه ای فرو نگذاشته ام
تا سزاوار گذشت تو باشم
. . .
محبوبم !
در آن هنگام که به سوی تو سر بر می دارم . . .
ملکوت اعلای ترا از دیدگان خویش در ورای سه پرده می بینم . . .
و این سه پرده را هم خود با دست خویش بر آویخته ام . . .
نخستین
پرده ای که نگذارد دیده به دیدار تو بگشایم
عصیان من است از فرمان تو ...
پرده دوم
پرده ایست که
در ارتکاب منهیات و ملاهی بر روی خویش بر کشیده ام
و خود را از عنایت و مرحمت تو به دور داشته ام . . .
و پرده سوم
پرده غفلت من است
غفلتی که در ادای شکر و سپاس تو ورزیده ام . . .
نعمت یافته ام و شکر نعمت به جای نیاورده ام
موهبت دیده ام و از سپاس موهبت باز مانده ام . . .
به نام دوست
این شعر رو یکی از دوستانم واسم فرستادند . تا در وبلاگ بذارم .
فعلا سکوت حاکم وجودم شده . تا ببینم کی سلطنتش واژگون می شه .
