سلام!
چطور ما آدما با اینهمه درد هنوز زنده ایم؟
به خودت نگاه کن ، بی دردی؟ هیچی نیست که توی یه لحظه با قدرت زیاد تمام دلت رو آتیش بزنه ؟ به قول قدیمیا از سویدای دل بسوزی؟
داری
حتما داری ...
اما انگاری داغ هر چی حقیقی تر ارزش اون دل بیشتر...
آتیش هر دلی شعله ور تر ...
راستی دل تو با چی می سوزه ؟
امشب دلم یهو گر گرفت... سوختم... طوری که دستم رو گذاشتم رو دلم و خم شدم
چشام سوخت و اشک اومد تا آتیش چشام رو خاموش کنه اما زورش به آتیش دلم نرسید و . . .
اینک این من نشسته بی تو با خدا
آنکه با تو بود و با خدا نبود
می کند هوای گریه های تلخ
آنکه خنده از لبش جدا نبود
هر کی بی خدا بشینه دلش یه روزی می گیره و . . .
دیوونه شدم حدس شما کاملا درسته ... دواش رو داری؟
هو
چه کسی رو به چه کسی قسم بدم که...
اصل بزرگی که چند روزه کشفش کردم اینه : ثانیه ای علاقه و دلبستگی به موضوعات حقیر و ناچیز و کم ارزش(اعم از فرد، احساس،شیء و...) به اندازه ی سالها عمر انسان رو تباه می کنه( به زبون خودمانی گند میزنه به عمر ادمی)
اگر قراره صدم ثانیه ای یه محبت در دل بیاد و بره همونم باید باارزش و بزرگ و زیبا باشه...( و چه بسا قابل دفاع در مقابل روح تعالی خواه)
گاهی فکر میکنم تنها جواب سلام دادن به آدمهای سطحی و الکی خوش هم می تونه به اندازه نوشیدن شوکران خطرناک و مهلک باشه... مقیاس سنجش ویرانی روح چیه ؟ بگین تا بگم چقدر روح خراب میشه!
تصویر همه چیز را می گوید ... اگر بشنوی!
